Een glimlach in een stille kamer

Onlangs mocht ik op huisbezoek in het UMCG – een bezoek dat me opnieuw liet beseffen hoe bijzonder mijn werk eigenlijk is.

Voordat ik de afdeling op mocht, eerst even de handen desinfecteren en het mondkapje op. Het voelde even als een sprong terug in de tijd: vijf jaar geleden was dit voor iedereen de norm. Bang voor besmetting, bang voor het onbekende. Nu dragen we het alleen nog op kwetsbare afdelingen, zoals deze, waar ik op bezoek ging bij mevrouw.

Toen ik haar kamer binnenstapte – ze deelde die met drie andere patiënten – straalde ze bij het zien van mij. Ze was zo blij dat ik tijd had om langs te komen, maar tegelijkertijd verdrietig. Pas drie weken geleden had ze te horen gekregen dat ze ernstig ziek is. “Mijn vriendin komt zo ook,” vertelde ze me. “Ze wil graag meekijken.”

Samen met mevrouw en haar vriendin kozen we een prachtig haarwerk uit. Terwijl haar vriendin van alle kanten foto’s maakte – voor, achter en zijkant – stond ik aan het voeteneind van haar bed en zei: “Even lachen voor de foto!” Haar vriendin schoot in de lach en zei: “Wat heb je toch een dankbaar beroep. Daar hoort inderdaad een glimlach bij – anders zou je wel een hele trieste baan hebben.”
Toen mengde zich ineens de buurman in het gesprek. Trots vertelde hij: “Ik ben ook bij Frans Koopal geweest, op 5 december. Ik was zó klaar met het uitzoeken van een haarwerk. Ik was Layla’s grote liefde, Sinterklaas!” De hele kamer lachte.

Inmiddels had ik plaatsgenomen aan de tafel in het midden van de kamer om het uitgekozen haarwerk van mevrouw op maat te maken. Op dat moment kwam er een verpleegkundige binnen. “Wat is het hier stil…” zei ze verbaasd. En toen besefte ik het: alle ogen waren op mij gericht. Volledige aandacht. Van patiënten, van bezoek. De kamer was gevuld met stilte, maar óók met aandacht, emotie, en verbondenheid.

Volgende week start mevrouw met haar chemotherapie. Ze zal haar eigen haar verliezen. Maar samen hebben we een haarwerk uitgezocht dat bij haar past – met zorg, liefde en een beetje humor. En ik? Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen.

Yvonne