Ooit hadden we een eeneiige tweeling die beide op dezelfde manier alopecia hadden. Ondanks dat ze niet hetzelfde gekleed waren, wilden ze wel hetzelfde haarwerk.
Tweemaal per jaar ging ik naar Friesland om dames te bezoeken voor een mooi haarwerk. Na een aantal jaren begon de ene dame wat te dementeren en kwam in een verzorgingstehuis. De andere dame woonde nog zelfstandig en kwam altijd met de auto naar haar zus. Het was altijd een gezellige ontmoeting.
Op een warme zomerdag was ik iets eerder aangekomen dan de zus. Na een hartelijke begroeting, begon de dementerende dame haar schoenen en kousen uit te doen. (En ik dacht nog dat ze het misschien warm had.) Ze zei: “Zo nu kun je beginnen” (op z’n Fries natuurlijk). Ik zei met een ingehouden lach, mevrouw ik kom niet voor de onderkant maar voor uw bovenkant. U krijgt een nieuw haarwerk. Op dat moment kwam de andere zus binnen en zei dat ze me wel herkende maar niet goed wist waar ik voor kwam.
We dronken gezellig koffie en de haarwerken voor beide dames werd weer afgeleverd. Dit was de laatste keer dat ik bij deze dame ben geweest. Niet lang na mijn komst is ze overleden. Haar zus bezocht ik nog jarenlang. Tot die uiteindelijk ook gestorven is (zoals men zei van verdriet).
Dit was zo’n bijzondere ervaring van een tweeling die erg hecht waren en tot hoge leeftijd er erg verzorgd uit wilden zien. Wat zijn dit toch prachtige herinneringen.
Layla Koopal
Zoveel (mooie) herinneringen van klanten die ons altijd bij zullen blijven en waar we ten alle tijden trots op mogen zijn.
