Zo van de ene op het andere moment verdween hij uit mijn leven, zonder aankondiging. Hij was een gezonde, gezellige en zeer levendige man. Altijd in voor grapjes en het uit proberen van nieuwe recepten.
Terwijl ik de afwas stond te doen ging de deurbel. Er stond een agent voor de deur, die mij vertelde dat mijn man niet meer thuis zou komen.
Een dronken man had hem aangereden en hij was op slag overleden. Er waren tranen, heel veel tranen. We hadden nog zoveel plannen.
De begrafenis verliep eenvoudig maar respectvol. De dagen er na kon ik alleen maar huilen om mijn lief. De wereld stond stil voor mij. Er gingen maanden voorbij, waarin ik mezelf niet meer de moeite waard vond zonder mijn lief. De buren kwamen kijken en boden hulp. Hulp die naar mijn mening overbodig was.
Totdat er op een zonnige voorjaarsmorgen een zonnestraaltje naar binnen scheen, juist in de spiegel. Wat ik zag, was niet het zonnestraaltje maar een verdrietige onverzorgde vrouw. En zeker niet de vrouw waar mijn man ooit verliefd op was geworden. Getroffen keek ik nogmaals naar mijn spiegelbeeld. Ik schrok van wat ik zag. Dat ene kleine zonnestraaltje in de spiegel liet me terugkeren naar de werkelijkheid.
Mijn gezicht was grauw en sterk vermagerd. Mijn haar was plots veel grijzer geworden. De eens zo mooie dikke bos glanzende haar was nu een armoedig bosje geworden. De kleding die ik droeg was inmiddels veel te groot geworden. De weegschaal vertelde me waarom!
De vraag aan mijn spiegelbeeld was duidelijk… Wie ben jij nog? Wat ben jij nog? Dit zou je lief niet fijn vinden. En dus besloot ik om voor het eerst na maanden de deur uit te gaan.
De wereld leek plotseling zo groot en vol met leven! Het leven, ons leven, zou zo anders moeten zijn. Een winkelruit weerspiegelde niet de vrouw die ik wilde zijn en dus besloot ik eerst maar eens een afspraak met de kapper te maken.
Terwijl de kapper mijn haar de broodnodige aandacht gaf, schrok ze van het haar dat ze in de borstel had. Mij was het niet opgevallen, maar toen ze mij de bos haren in de borstel liet zien, schrok ik zelf ook.
Mijn kapster zei dat stress of verdriet de oorzaak kan zijn van tijdelijke haarverlies, maar gelukkig is daar een oplossing voor! Namelijk een haarstukje. Mijn buren hadden zoiets ook al genoemd. Doordat ik er door hen op geattendeerd ben, ben ik naar de huisarts gegaan voor een verwijzing.
Met dat briefje op zak heb ik een afspraak gemaakt bij Frans Koopal Haarwerken. Wat er toen gebeurde… In de spiegel zag ik een (vermagerde, maar) glimlachende vrouw! Ze hadden helemaal gelijk. Een (tijdelijke) haartopper maakt een groot verschil!
Ik kreeg weer zin om er iets van te maken. En zoals de kapster al genoemd had, bij een mooi haarstukje hoort ook een mooie jurk.
Het verleden kan ik niet ongedaan maken. Maar de toekomst heb ik wel zelf in de hand. Dat kleine haarstukje gaf me duidelijk kracht om mezelf weer ‘mooi’ te voelen. Ik besloot dan ook om weer het ‘leven’ in te gaan.
Mijn lief zou trots op me zijn.
Groet van Marianne
